RuYa

Bir hayalden öteye geçememişiz bunca yıl, ne acı! Kendimizi kandırmışız düş akşamlarında. Sadece yan yana olduğumuz anlar kadarmışız, kapının dışına çıkınca silip atmışız.

[Forumdaki resimleri ve linkleri üye olmayanlar göremez.Tıkla Üye Ol ]


Eminim, elbette gerçekti o anlar! Başka türlü nasıl değerdik birbirimize, nasıl sevişirdik o ihtirasla? Aklıma takılan, sonrasında ne bozuyordu bu sihri?
Çocuk da değildik aslında, daha önce gördüğümüz sevdalar vardı. Tecrübemiz olmalıydı! Bilmeliydik nasıl bitirdiğini bir ilişkinin kendini, nasıl yavaş yavaş boşaldığını yüreklerin, ihanetin ne zaman akla düştüğünü biliyor olmalıydık.
Lafa gelince, biz hayatı biliriz. Ne dağlar devirmişizdir, ne köprüler yıkmışızdır ve ne çok biliriz her şeyi, bilmiyormuşuz!
Biz aşkın iki acemisi, yaşam bilgini zannederken kendimizi, kaçırmışız en öğrenmemiz gerekenleri.Şimdi çok mu geç kaldık peki? Çok mu geçti üstünden gençliğin? Birbirimizi yeniden tanımaya çok mu uzağız?
Bütün bu sorular boşuna aslında. Sesimizi unutalım, gözlerimizi unutalım, hepsi geride kalsın. Cebimizde bir tek dersi kalsın bu ilişkinin.
Bir daha böyle başlamayalım aşklara, daha değerli kılalım. Elinden tutuyorsak birinin, gönlünü de saralım. Sözümüzle özümüz bir olsun, lafımızın ardında duralım.
Kim bilir, belki o zaman takılır kalbimiz yine bir gece yarası aşkın kanadına! Belki bu sefer daha çok severiz…
Sen ve ben, kendimizi bilge sanan yaşam acemileriyiz. Bildiğimizi zannettiklerimiz yüzden öğrenememişiz. Bu kafayla gidersek, daha da öğrenemeyiz…

Alıntıdır

yolcu

güzel bir paylaşım emeğine sağlık, yanındayım demekle her şeyin olmadığı, seviyorum demek ve sevdiğini belli etmek daha doğrusu içimizden geldiği gibi duygularımızı dışa vurabilmek gerekiyor.